Taniec w kulturzePolski

Tutaj argentyńskie tango, tam brazylijska samba, jeszcze gdzie indziej hiszpańskie flamenco. A co mamy my, Polacy? Przecież też mamy swoje tańce ludowe! Mamy się czym pochwalić, tylko często o tym zapominamy, bo każdy taniec wywodzi się z danego regionu i tam jego tradycja jest najbardziej kultywowana. Jednak nie należy zapominać, że to wszystko jest nasze, wspólne, tańce narodowe- i należy o nich pamiętać. Bo też są piękne! Na początek krakowiak. Oczywiście pochodzi z regionu krakowskiego. W odróżnieniu od innych tańców polskich tańczony jest w takcie 2/4, a nie tak jak pozostałe tańce na 3. Z początku tańczony był przez ludność wiejską, potem przenosił się na dwory szlacheckie i królewskie, a z czasem był już popularny na cały kraj. Jest to żywy i skoczny taniec. Polonez jest spokojniejszym tańcem od krakowiaka. Tańczony w tempie umiarkowanym, takt 3 . Ma w sobie całą dostojność i klasę. Jest bardzo uroczysty. Ciekawostką jest to, że polonez to taniec wywodzący się od szlachty, dopiero potem przenikający do kultury chłopskiej. Polonez ma swoją rolę również w dzisiejszym świecie. Do dzisiaj tańczony jest na otwarcie uroczystych bali. Kujawiak narodził się na regionach kujawskich (tego nie trudno się domyślić). Jego charakterystyczną cechą jest stopniowe przechodzenie tempa z wolnego do coraz szybszego. Największą popularnością cieszył się na przełomie XIX i XXw. I chociaż jest to dość spokojny taniec, cieszy się sporym zainteresowaniem przede wszystkim na rdzennych terenach. Oberek to bardzo szybki i żwawy taniec. Swoją nazwę zawdzięcza wielu obrotom, które wykonuje się podczas tańczenia go. Oberek jest tańcem narodowym, bez konkretnego miejsca powstania. Polega na ciągłym powtarzaniu tych samych kroków rytmicznych. Czasem może być splatany z kujawiakiem. Mazur jest takim jakby wspomnieniem dawnej świetności Rzeczpospolitej Szlacheckiej. Pochodzi z Mazowsza. Żywy, skoczny taniec. Zachwyca ilością figur, szybkością i zwinnością. Taniec ten to dla mężczyzny pokaz zręczności, a dla kobiety wyeksponowanie swojej gracji i wdzięku. Nasza kultura jest naprawdę bardzo wartościowa. Taniec to tylko jeden z jej elementów. Może często niedoceniany i zapomniany, ale wciąż jest obecny. Nie zapominajmy o tym co nasze. Ceńmy swój kraj i własne tradycje. Nauczmy się, że najważniejsze jest to, co nam płynie we krwi.


znajdź krokitaneczne